Kochani
Nie do końca wiadomo, czy jeszcze
w tej kadencji Parlamentu będzie procedowana emerytalna ustawa „naprawcza” po
wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 20119 r. w sprawie P
20/16, zaproponowana przez Senat.
Niemniej, musimy wykorzystać kolejną „ostatnią” szansę na możliwość
wpłynięcia na kształt tej ustawy naprawczej.
Wysyłajmy listy, e-maile, do posłów z
Komisji Polityki Społecznej i Rodziny i do wszystkich pozostałych posłów.
Bardzo proszę Was, Drodzy Państwo, świetnie redagujący pisma, i naszych cudownych
doradców, o pomoc w napisaniu dobrego, wspólnego
listu do posłów.
Kasiu, renpo, barbro, przedawniona, Malutka i inne Panie i Panowie (przepraszam, że nie wymieniam wszystkich), proszę,
skonstruujcie odpowiednie pismo do posłów, uwzględniające wszystkich
pokrzywdzonych emerytów, wobec których zastosowano art. 25 u 1b, a także emerytów,
dla których zapisy w projekcie ustawy naprawczej są niekorzystne i
niesprawiedliwe.
Dyskusje na temat pomysłów na reformę systemu emerytalnego i inne „złote”
przemyślenia proponuję odłożyć na czas póżniejszy.
Informacje o procesie legislacyjnym ustawy
naprawczej znajdują się pod adresem:
Tekst
zmienionego, w stosunku do pierwotnej treści
(16 maja 2019 - Projekt ustawy dla kobiet 53
projektu ustawy o zmianie ustawy o emeryturach
i rentach z FUS, znajduje się pod adresem (pod postem zamieszczam treść
projektu ustawy naprawczej w nowej, poprawionej przez Senat wersji)
U S T A W A
z dnia
o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
z dnia
o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Art. 1. W
ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1270, z późn. zm.1)) po art. 194h dodaje się
art. 194i i art. 194j w brzmieniu:
„Art. 194i. Przepisu art. 25 ust. 1b nie stosuje się
do ubezpieczonych urodzonych w roku
1953, którzy pobrali emerytury wymienione w tym przepisie na podstawie wniosku
złożonego przed dniem 6 czerwca 2012 r., pod warunkiem złożenia wniosku o
emeryturę, o której mowa w art. 24, w terminie sześciu miesięcy od dnia
wejścia w życie niniejszego przepisu.
Art. 194j. 1. Ubezpieczony urodzony w roku 1953, który
pobrał emeryturę na podstawie przepisów art. 46, art. 50, art. 50a, art. 50e i
art. 184 niniejszej ustawy lub art. 88 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. –
Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2018 r. poz. 967, 2203 i 2245 oraz z 2019 r. poz.
730 i 1287), w oparciu o wniosek złożony przed dniem 6 czerwca 2012 r., może wystąpić o ponowne
ustalenie emerytury przyznanej na podstawie art. 24, od podstawy ustalonej z
zastosowaniem art. 194i, w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszego przepisu.
2.
Przeliczeniu
podlega podstawa obliczenia
emerytury ostatnio przyjęta do ustalenia kwoty świadczenia, a
następnie uwzględnia się kolejne zmiany wysokości świadczenia.
3. Emerytura w
ponownie ustalonej wysokości przysługuje od dnia, od którego podjęto wypłatę
emerytury przyznanej na podstawie art. 24, a w przypadku, gdy prawo do tej
emerytury było zawieszone – od dnia, od którego mogłaby być podjęta jej
wypłata.
4.
Jeżeli ponownie ustalona wysokość emerytury przyznanej
na podstawie art. 24 jest wyższa od wypłacanej dotychczas, emerytowi wypłaca
się wyrównanie. Kwotę wyrównania stanowi różnica pomiędzy sumą kwot emerytur,
jakie przysługiwałyby
1) Zmiany
tekstu jednolitego wymienionej
ustawy zostały ogłoszone
w Dz. U.
z 2018 r.
poz. 2245 oraz z 2019 r. poz. 39, 539, 730 i 752.
– 2 –
w okresie, o
którym mowa w ust. 3, z uwzględnieniem ich waloryzacji, a sumą kwot wypłaconych
w tym okresie.
5. Przepisy
ust. 1–4 stosuje się odpowiednio do ponownego ustalenia wysokości renty rodzinnej.”.
Art. 2. 1.
Z dniem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie podstawy obliczenia emerytury, o
którym mowa w art. 194j ustawy zmienianej w art. 1, postępowanie w sprawie
ponownego ustalenia wysokości emerytury lub renty rodzinnej
z pominięciem przepisu
art. 25 ust. 1b ustawy
zmienianej w art. 1, wszczęte
przez organ rentowy
w wyniku skargi
o wznowienie postępowania złożonej w trybie art. 145a ustawy z dnia 14
czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz.
2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730 i 1133) lub przez sąd w wyniku skargi o
wznowienie postępowania złożonej w trybie
art. 4011 ustawy
z dnia 17
listopada 1964 r.
– Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, z późn. zm.2)), podlega zawieszeniu z mocy prawa do czasu
wydania przez organ rentowy decyzji w sprawie tego wniosku.
2.
Organ rentowy zawiadamia sąd o złożeniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, oraz o wydaniu
decyzji.
3.
W przypadku wydania przez organ rentowy decyzji o
odmowie ponownego ustalenia wysokości emerytury zgodnie z art. 194j ustawy zmienianej w art. 1, organ rentowy lub
sąd z urzędu podejmuje zawieszone
postępowanie, o którym mowa w ust. 1.
4.
Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, umarza się z
dniem wydania przez organ rentowy decyzji zaspokajającej roszczenie w całości.
Art. 3. Przepisów
art. 194j ustawy
zmienianej w art.
1 nie stosuje
się do spraw,
w których wskutek wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 2,
nastąpiło zaspokojenie roszczeń w całości.
Art. 4. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia
ogłoszenia.
2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały
ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1467, 1499, 1544, 1629, 1637, 1693, 2385 i
2432 oraz z 2019 r. poz. 55, 60, 1043 i 1146.
U Z A S A D N I E N I E
1.
Cel projektowanej ustawy
Celem ustawy jest przywrócenie większej podstawy
obliczenia emerytury rodzonym w 1953 r. ubezpieczonym, którzy pobierali
wcześniejszą emeryturę bez obiektywnej wiedzy, że kwoty wcześniej pobranej
emerytury pomniejszą emeryturę powszechną.
Chodzi o ustalenie w odniesieniu do ubezpieczonych
urodzonych w 1953 r., którzy pobierali emeryturę („wcześniejszą”) na podstawie
przepisów art. 46, art. 50, art. 50a, art. 50e, art. 184 ustawy z dnia 17
grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
(zwanej dalej „ustawą”) lub art. 88 ustawy z dnia 26 stycznia 1982
r. - Karta Nauczyciela podstawy obliczenia emerytury („powszechnej”), o
której mowa w art. 24 ustawy z pominięciem przepisu art. 25 ust. 1b ustawy,
który nakazywał ją pomniejszyć o sumę kwot emerytury wcześniejszej.
Przywrócenie wysokości podstawy z pominięciem art. 25 ust. 1b ma dotyczyć tych
ubezpieczonych, którzy pobrali emeryturę wcześniejszą przed dniem 6 czerwca
2012 r., a jednocześnie nie osiągnęli wieku emerytalnego niezbędnego do
uzyskania emerytury powszechnej na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy przed 2013 r.
Projekt dostosowuje system prawa do wyroku Trybunału
Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2019 r. (sygn. akt P 20/16). Jego sentencja
została ogłoszona 21 marca 2019 r. w Dz.
U. poz. 539, a jego pełna treść
wraz z uzasadnieniem w OTK ZU A z 2019 r. poz. 11.
2.
Przedmiot i istota rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego
2.1.
TK orzekł, że art. 25 ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia
1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w brzmieniu
obowiązującym do 30 września 2017 r., w zakresie, w jakim dotyczy urodzonych w
1953 r. kobiet, które przed 1 stycznia 2013 r. nabyły prawo do emerytury na
podstawie art. 46 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP.
2.2. Istotą
reformy ubezpieczeń emerytalnych z 1998 r. było uzależnienie wysokości
emerytury od wielkości sumy składek, które ubezpieczony zgromadził w latach
pracy oraz od wieku, w którym odszedł na emeryturę. Im później odszedł na
emeryturę i - co się z tym wiąże -
zgromadził więcej składek, tym większą miał emeryturę. Suma składek dzielona
jest bowiem przez liczbę miesięcy oczekiwanego życia na emeryturze.
-2 -
Jednocześnie ustawa z 1998 r., ze względu na wiek,
podzieliła ubezpieczonych na trzy grupy. Osoby urodzone w 1969 r. lub później
miały gromadzić składki i mieć emeryturę wypłacaną na nowych zasadach, osoby
urodzone do końca 1948 r. na starych, a osoby urodzone w latach 1949-1968 (w
zależności od spełnienia dodatkowych warunków) miały możliwość wyboru zasad i
wieku odchodzenia na emeryturę, co miało też wpływ na jej wysokość.
Regulacja skierowana do ubezpieczonych urodzonych w
latach 1949-1968 (art. 46) przewidywała, że jeżeli nie osiągnęli wieku
emerytalnego określonego w art. 27 pkt 1 (60 lat dla kobiet i 65 lat dla
mężczyzn), mogą przejść na emeryturę wcześniej (kobieta - po osiągnięciu wieku
55 lat, mężczyzna - 60 lat, jeżeli mają odpowiednią liczbę lat składkowych lub
nieskładkowych), jeżeli spełniają łącznie następujące warunki: nie przystąpili
do OFE, warunki do uzyskania emerytury określone w tych przepisach spełnią do
końca 2006 r., nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy.
Nowelizacja z 2012 r. polegała na zrównaniu wieku
emerytalnego dla obu płci na
poziomie 65 lat. Jednocześnie wprowadzono kwestionowany przepis (art. 25 ust.
1b) przewidujący, że jeżeli ubezpieczony pobrał emeryturę na podstawie
przepisów art. 26b, 46, 50, 50a, 50e, 184 ustawy lub art. 88 Karty Nauczyciela
(czyli tzw. wcześniejszą emeryturę), (zwaloryzowaną) podstawę obliczenia
emerytury, o której mowa w art. 24 (czyli tzw. emerytury powszechnej)
pomniejsza się o kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych tzw. wcześniejszych
emerytur. Ustawa z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i
rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw, która
wprowadziła ten przepis została opublikowana w Dzienniku Ustaw 6 czerwca 2012
r., a weszła w życie 1 stycznia 2013 r. Przepis ten (art. 25 ust. 1b) postawił
kobiety urodzone w 1953 r. w specyficznej sytuacji. O ile kobiety urodzone w
latach 1949-1952 mogły odejść na wcześniejszą emeryturę w latach 2004-2007, a
następnie przejść na powszechną - w latach 2009-2012 (a więc przed wejściem w
życie art. 25 ust. 1b), to kobiety urodzone 1953 r. mogły przejść z emerytury
wcześniejszej na powszechną dopiero 2013 r. (wtedy dopiero kończyły 60 lat), a
więc już po wejściu w życie przepisu nakazującego pomniejszyć podstawę
emerytury o sumę świadczeń pobranych w ramach emerytury wcześniejszej.
Problematyczność regulacji polega nie na tym, że pobrane wcześniej emerytury
pomniejszają podstawę do wyliczenia emerytury (taka bowiem jest istota nowego
ubezpieczenia emerytalnego), lecz na tym, że kobiety urodzone w latach 1949-1953
zostały przez
-3 -
ustawodawcę (w 1998 r.) „poinformowane”, że mogą
odejść na wcześniejszą emeryturę, a następnie na powszechną, bez umniejszenia
podstawy do wyliczenia emerytury, po czym ustawodawca (w 2012 r.) wprowadził
zmianę dotyczącą w istocie tylko kobiet z 1953 r. przewidującą, że jeżeli
jednak pobierały wcześniejszą emeryturę to suma tych świadczeń pomniejszy
podstawę wyliczenia emerytury powszechnej. Przepis art. 25 ust. 1b
nie budziłby wątpliwości, gdyby go ogłoszono przed 2008 r., w którym część
kobiet urodzonych w 1953 r. podejmowała decyzję o przejściu na wcześniejszą
emeryturę. Miałyby bowiem świadomość konsekwencji pobierania wcześniejszej emerytury.
2.3. TK wskazał,
iż „źródłem niezgodności art. 25 ust. 1b ustawy o FUS z art. 2 Konstytucji jest
to, że pewna grupa adresatów tego przepisu ustawy - kobiety urodzone w 1953 r.,
które przeszły na wcześniejszą emeryturę przed 1 stycznia 2013 r. - nie była
świadoma mającej nastąpić w przyszłości zmiany sposobu ustalania podstawy
emerytury powszechnej. Kwestią konstytucyjną jest więc to, czy ustawodawca mógł
- już po podjęciu decyzji przez uprawnione do tego osoby o przejściu na
wcześniejszą emeryturę - zmodyfikować system obliczania podstawy emerytury
przysługującej po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego”.
Statuowana w art. 2 Konstytucji RP „[z]asada zaufania
obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa ma ustalone i ugruntowane
znaczenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. Oznacza konieczność
zapewnienia bezpieczeństwa prawnego jednostki. Sprowadza się ono do takiego
stanowienia i stosowania prawa, aby «nie stawało się (…) swoistą pułapką dla
obywatela i aby mógł on układać swoje sprawy w zaufaniu, iż nie naraża się na
prawne skutki, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji i
działań (…)»”. Oczywiście „[j]ednostka nie może racjonalnie oczekiwać, że
system prawa pozostanie niezmieniony, w tym również, że dotyczące jej zmiany
nie będą dla niej niekorzystne”. Jednakże „[m]oże (…) żądać, aby wprowadzenie
ewentualnych zmian (…) nie było nieuzasadnione i zaskakujące”.
Zdaniem TK, „wprowadzenie do ustawy o FUS mechanizmu
potrącania kwot pobranych świadczeń z tytułu wcześniejszej emerytury przy
obliczaniu podstawy emerytury powszechnej dla kobiet urodzonych w 1953 r.
nastąpiło z naruszeniem wynikającej z art. 2 Konstytucji zasady zaufania do
państwa i stanowionego przez nie prawa. Ubezpieczone, które zdecydowały się
przejść na wcześniejszą emeryturę, nie miały - w momencie podejmowania tej decyzji na podstawie
obowiązującego (…) stanu prawnego - świadomości co do skutków
-4 -
prawnych, jakie może ona wywoływać w sferze ich przyszłych uprawnień (…).
Nie mogły przewidzieć, że przejście na emeryturę jeszcze przed osiągnięciem
powszechnego wieku emerytalnego, będzie wiązało się z pomniejszeniem
zgromadzonego kapitału o pobrane świadczenia. (…). Dodatkowo należy zaznaczyć,
że kobiety te przez cztery lata mogły realizować swoje uprawnienia w oparciu o
obowiązujący przed 2013 r. stan prawny. Natomiast zasady ustalania wysokości
świadczeń emerytalnych, wypłacanych kobietom urodzonym w latach 1949-1952,
które przeszły na tych samych warunkach na emeryturę wcześniejszą, pozostały
niezmienione”. W opinii TK, „[z] uwagi na to, że uprawnienia te z założenia
miały charakter przejściowy (…) - nastąpiło niejako wzmocnienie
usprawiedliwionego przekonania tych kobiet, że ustawodawca nie wycofa się z ich
realizacji oraz że nie będą miały do nich zastosowania nowe uregulowania.
Zdaniem TK, należy też „odróżnić sytuację, w której
uprawnienia (przywileje) zmienia się, ogranicza czy nawet odbiera na przyszłość,
od sytuacji, w której «reguły gry» zmienia się w trakcie realizacji uprawnień w
taki sposób, że uprzednio podjęte decyzje okazują się mieć niekorzystny wpływ
na ukształtowanie kolejnych uprawnień, a ubezpieczeni nie mogli przewidzieć
takiej zmiany w momencie podejmowania decyzji”.
„Ustawodawca, dokonując zmiany zasad ustalania
wysokości emerytury powszechnej w stosunku do kobiet urodzonych w 1953 r.,
naruszył zatem zasadę lojalności państwa względem obywateli. (…). Zasada
zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wyklucza (…) nagłe
wycofywanie się państwa ze złożonych obietnic lub ustalonych reguł
postępowania”.
„W konkretnych warunkach niniejszej sprawy
pozostawienie okresu 6 miesięcy od uchwalenia zmiany art. 25 ust. 1b ustawy o
FUS do czasu jego wejścia w życie nie miało żadnego znaczenia dla osób, które
przeszły na wcześniejszą emeryturę do końca 2008 r.”. Między czerwcem, a
grudniem 2012 r. kobiety te nie mogły już podjąć żadnego kroku, który
przeciwdziałałby skutkom podjętej w zaufaniu do ustawodawcy decyzji.
„Nie można przyjąć argumentacji podniesionej w
stanowisku Marszałka Sejmu, że zmiana wprowadzona art. 25 ust. 1b ustawy o FUS
stanowiła naprawienie błędu ustawodawcy”. Prawodawca posiada „fachowy aparat i
niezbędne narzędzia służące prawidłowości i realności planowania finansowego w
odpowiednio długiej perspektywie czasu. Nie może zatem wykorzystywać swoich
władczych kompetencji, by przerzucać na obywateli skutki swoich decyzji
podejmowanych w oparciu o błędne założenia”.
-5 -
2.4. TK
stwierdził, że skutkiem wyroku jest „prawo wznowienia postępowania z mocy art.
190 ust. 4 Konstytucji dla wszystkich kobiet objętych zakresem orzeczenia
Trybunału. Przepis ten otwiera drogę do
sanacji konstytucyjności sytuacji prawnych, w których zastosowanie art. 25 ust.
1b ustawy o FUS wywołało konsekwencje zakwestionowane przez Trybunał. Z
powszechnego charakteru wyroków TK, o którym mowa w art. 190 ust. 1 Konstytucji
i utraty mocy obowiązującej zaskarżonego przepisu (…), wynika, że możliwość
rozstrzygnięcia sprawy z pominięciem derogowanego przepisu odnosi się
zasadniczo do wszystkich spraw, w których niekonstytucyjny przepis był podstawą orzeczenia o prawach osób
uprawnionych, bez względu na to, kto i w jakim trybie zwrócił się do Trybunału
z odpowiednim żądaniem”.
TK zaznaczył, że „pojęcie
«wznowienia postępowania», o którym mowa w art. 190 ust.
4 Konstytucji ma szersze znaczenie niż pojęcie «wznowienia» w sensie
technicznym, przewidziane w odpowiednich procedurach regulowanych w ustawach i
obejmuje wszelkie instrumenty proceduralne stojące do dyspozycji stron, organów
i sądów, wykorzystanie których umożliwia przywrócenie stanu konstytucyjności
orzeczeń”.
Dodał jednocześnie, że „przepisy dotyczące wznowienia
postępowania nie uwzględniają jednak specyficznej sytuacji związanej z
obowiązkiem sanacji konstytucyjności w sprawach dotyczących emerytur kobiet,
które przed dniem 1 stycznia 2013 r. nabyły prawo do emerytury na podstawie
art. 46 ustawy o FUS. Pozostawiają tym samym znaczny margines dowolności
organom i sądom w ocenie i rozstrzygnięciu następstw wyroku TK w konkretnych wypadkach”.
W
konsekwencji - zdaniem TK - „[w] celu
zagwarantowania jednolitych zasad zwrotu świadczeń należnych uprawnionym
ustawodawca powinien wprowadzić odpowiednie regulacje w tym zakresie.
Trybunał pragnie jednocześnie podkreślić, że niewydanie takiej regulacji przez
ustawodawcę nie zamyka drogi do wznowienia postępowania. Oznacza to również, że
do czasu wydania takiej regulacji osoby uprawnione mogą występować z wnioskami
o wznowienie postępowania”.
3. Różnice
między dotychczasowym a projektowanym stanem
prawnym
Zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP orzeczenie
TK o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego zostało
wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub
rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę
-6 -
do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia
na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego
postępowania. Przepisy przewidują, że:
1)
gdy TK orzekł o niezgodności aktu normatywnego z
Konstytucją, na podstawie którego została wydana decyzja (ZUS) - skargę o
wznowienie wnosi się w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia
TK (art. 145a § 2 K.p.a.),
2)
gdy TK orzekł o niezgodności aktu normatywnego z
Konstytucją, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (sądu) - skargę o
wznowienie wnosi się w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia
TK (art. 407 § 2 K.p.c).
ZUS zamierza jednak do wznowienia
postępowań stosować również przepis art. 146
K.p.a. przewidujący, że „[u]chylenie decyzji (…) nie może nastąpić,
jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło (…) pięć lat”. Zatem
jeżeli kobiety urodzone w 1953 r. wystąpiły zaraz po osiągnięciu powszechnego
wieku emerytalnego - czyli w 2013 r. - do ZUS o ustalenie powszechnej emerytury
i w tym samym roku ZUS wydał decyzję, to nie będą już mogły domagać się
skutecznie wznowienia postępowania, ponieważ 5 lat minęło w 2018 r. Trudno
przewidzieć reakcję sądów na odmowne decyzje ZUS w takich przypadkach. W celu
zapobieżenia ponownemu naruszeniu zasady lojalności organów władzy publicznej
wobec jednostek, należy wprowadzić przepis pozwalający na niestosowanie art.
146 K.p.a. i jego odpowiedników, w przypadkach, gdy wznowienie postępowania
następuje w terminie określonym w art. 145a § 2 K.p.a. lub jego odpowiednikach.
Ponadto, w związku charakterem pytań prawnych sądów
do Trybunału Konstytucyjnego i wyroków będących reakcją na te pytania,
wykonywany wyrok TK dotyczył jedynie konkretnej sytuacji prawnej: kobiety
urodzonej w 1953 r., która przeszła na wcześniejsza emeryturę na podstawie art.
46 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych. Tymczasem zakwestionowany przez TK niekonstytucyjny
mechanizm z art. 25 ust. 1b zastosowano do wszystkich osób, które przechodziły
na emeryturę wcześniejszą na podstawie art. 46, art. 50, art. 50a, art. 50e,
art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych lub art. 88 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta
Nauczyciela. Osoby te, przechodząc na wcześniejsza emeryturę nie wiedziały, że
kwoty wcześniej pobranych świadczeń pomniejszą podstawę emerytury wyliczonej na
podstawie art. 24, a jednocześnie
-7 -
nie miały
możliwości przejścia na emeryturę, o której mowa w tym przepisie, przed
wejściem w życie art. 25 ust. 1b.
Projekt przewiduje również: 1) zwrócenie
ubezpieczonym różnicy między pobieraną dotychczas emeryturą, a emeryturą, która
powinna być wypłacana, 2) ponowne przeliczenie renty rodzinnej, 3) zawieszenie
lub umorzenie postępowań w sprawie ponownego ustalenia podstawy obliczenia
emerytury, wszczętych przed dniem wejścia w życie projektowanej ustawy.
Ostatecznie przyjęta przez Senat treść projektu jest
węższa od pierwotnego projektu przedstawionego przez komisję i zaakceptowanego
w pierwszym czytaniu, ponieważ nie dotyczy ubezpieczonych urodzonych w innych
latach.
4. Konsultacje
Nadesłane w ramach konsultacji opinie i uwagi są
zamieszczone na senackiej stronie internetowej. Wyniki konsultacji
przedstawiono w Ocenie Skutków Regulacji.
5. Oświadczenie
o zgodności z prawem Unii Europejskiej
Projektowana ustawa nie jest
objęta prawem Unii Europejskiej.
Komisja Polityki
Społecznej i Rodziny (PSR)
Aktualny
skład Komisji - 36 posłów
|
|
przewodniczący
|
|
zastępca przewodniczącego
|
|
zastępca przewodniczącego
|
|
zastępca przewodniczącego
|
|
zastępca przewodniczącego
|
|
